Od dworu do pałacu
Najstarszą częścią rezydencji jest parterowy dwór, którego początki wiąże się z XVIII wiekiem. Zachowane opracowania różnią się dokładnym datowaniem: wskazują około 1760 roku lub koniec tego stulecia. Budynek nie powstał więc od razu w dzisiejszej, rozbudowanej formie.
W XIX wieku dawną siedzibę powiększono o wyższą część pałacową. W 1812 roku majątek należący wcześniej do Jabłonowskich przeszedł do rodziny von Kegel, występującej także pod nazwiskiem von Scharnweber-Kegel. Kolejne przekształcenia nadały rezydencji reprezentacyjny charakter.
Architektura pełna detali
O rozpoznawalności pałacu decydują dwie wieże oraz neoklasycystyczna dekoracja elewacji. Wyższe partie budynku kontrastują z niską, wydłużoną bryłą dawnego dworu. Trójkątne zwieńczenia, kolumny, pilastry i obramienia okien porządkują fasady i podkreślają ich najważniejsze części.
Archiwalne fotografie pozwalają przyjrzeć się zarówno całości, jak i drobnym elementom: gzymsom, kapitelom oraz płaskorzeźbionym dekoracjom. Dokumentują też dawną oranżerię i jej przeszkloną konstrukcję. To szczegóły, które przy oglądaniu rezydencji z daleka łatwo przeoczyć.
Dom pośród parku
Rezydencja była częścią większego założenia, obejmującego park i zabudowania folwarczne. Widoki od strony zieleni pokazują, jak blisko elewacji rosły drzewa i jak zmieniało się otoczenie budynku. Na innych ujęciach widać drogę, ogrodzenie oraz słupy bramy wjazdowej.
Poszczególne zdjęcia powstały w różnych okresach. Ujęcia z kart i fotograficznych wkładek przedstawiają historyczny stan zabudowy, zieleni i wyposażenia otoczenia. Nie należy ich odczytywać jako zapisu obecnego wyglądu całego zespołu.
Późniejsze losy rezydencji
Po wojnie pałac pełnił także funkcję oświatową: w latach 1947–1975 działała tu szkoła podstawowa. Dwie fotografie zamieszczone na głównej karcie ewidencyjnej wykonał Bogdan Domaradzki 10 listopada 1980 roku. Są one jednym z dokładnie datowanych zapisów wyglądu rezydencji.
W 2009 roku odnotowano oddanie po rewitalizacji kompleksu restauracyjno-hotelowego. To kolejny etap w dziejach miejsca, które wielokrotnie zmieniało funkcję. Zebrane fotografie pozwalają prześledzić wcześniejsze oblicza pałacu oraz zachować pamięć o jego architekturze i otoczeniu.